Inwestorzy wybierają częściej ogrzewanie podłogowe wodne, które wprawdzie jest bardziej kłopotliwe podczas montażu, ale za to eksploatacja kosztuje znacznie mniej niż koszty podłogowego ogrzewania elektrycznego. W przypadku zasilania instalacji przez kocioł na tańsze paliwo (węgiel, drewno, gaz ziemny) albo przez pompę ciepła różnica jest bardzo wyraźna - ogrzewanie prądem będzie co najmniej dwa razy droższe.

Ogrzewanie podłogowe to zwykle betonowa płyta grzewcza z zatopionymi w niej elementami grzejnymi. Oprócz technologii mokrej, czyli pokrywania rur wylewką cementową lub anhydrytową, stosuje się także systemy do podłóg drewnianych, do montażu na sucho.

Zastosowanie ogrzewania podłogowego najlepiej przewidzieć przed przystąpieniem do budowy domu. Nie będzie wtedy kłopotów z wysokością podłóg i konieczności wyrównywania ich poziomu w pomieszczeniach z ogrzewaną podłogą i bez niej.

Już na etapie przygotowywania podłoża trzeba brać pod uwagę, że w warstwie podkładu podłogowego znajdą się rury. Musi być on starannie wyrównany, by układane na nim płyty izolacji termicznej przylegały do niego na całej powierzchni. Gdy się o to nie zadba, może dochodzić do pękania jastrychu, w którym będą zatopione rury. To zwykle prowadzi także do pękania rur w miejscu załamania wylewki.

Ogrzewana podłoga musi być zabezpieczona przed utratą ciepła, więc na wyrównanym podłożu układa się płyty izolacji termicznej ze sztywnych płyt styropianowych lub z wełny mineralnej usztywnionej żywicami. Aby usprawnić prace, często wykorzystuje się specjalne płyty izolacyjne przyklejone do folii – rozwijane z rolki. Na takiej folii nadrukowana jest siatka ułatwiająca precyzyjne ułożenie i zamocowanie rur. Grubość izolacji powinna być dobrana tak, by opór cieplny podłogi był mniejszy niż 0,75 (m2∙K)/W dla podłóg na stropach nad pomieszczeniami ogrzewanymi, 1,25 (m2∙K)/W nad nieogrzewanymi piwnicami i 2,25 (m2∙K)/W dla podłóg na gruncie. Wymaga to zastosowania warstwy izolacji ze styropianu lub wełny mineralnej grubości odpowiednio 3, 5 i 8 cm. Jeśli posadzka ma być drewniana lub pokryta wykładziną dywanową, a więc nieprzewodząca dobrze ciepła, warstwa ocieplenia powinna być nieco grubsza.

Podczas ogrzewania pomieszczeń wymiana ciepła między urządzeniem grzewczym a otoczeniem zachodzi przede wszystkim na dwa sposoby: przez promieniowanie i przez konwekcję. Promieniowanie cieplne polega na przenoszeniu energii promieniowania elektromagnetycznego, którego źródłem jest każde ciało o temperaturze wyższej od zera bezwzględnego. Konwekcja to unoszenie ciepła, a więc wymiana ciepła zachodząca w wyniku poruszania się ciała (w tym przypadku powietrza w pomieszczeniu). W przeciwieństwie do zwykłych grzejników podłoga rozgrzana przez rury z wodą oddaje ciepło głównie przez promieniowanie. Pozytywnie wpływa to na odczuwanie komfortu cieplnego przez ludzi przebywających w ogrzewanych w ten sposób pomieszczeniach.

Gdy podłoga jest cieplejsza, mniej ciepła z naszych organizmów wypromieniowuje w jej kierunku, a więc mniej ciepła z otoczenia potrzeba, by nie było nam zimno.
W pomieszczeniu można zatem utrzymywać temperaturę o mniej więcej 2°C niższą niż w przypadku ogrzewania konwekcyjnego (zwykłymi grzejnikami) i mimo to odczuwać komfort cieplny. Dzięki niskiej, w porównaniu z grzejnikami temperaturze powierzchni grzejnej ogrzewania podłogowego unika się cyrkulacji powietrza w pomieszczeniu (jest ona warunkiem działania ogrzewania konwekcyjnego). To ważna zaleta dla osób uczulonych na kurz. Ponieważ nie jest on „przypiekany” na powierzchni grzejnika (ma to miejsce w temperaturze powyżej 55°C), jest też mniej drażniący.

Czy ogrzewanie podłogowe jest odpowiednie do wszystkich pomieszczeń?

Jedną z jego cech jest duża bezwładność cieplna – temperatura takiego podłogowego „grzejnika” zmienia się wolno. Czas od momentu uruchomienia ogrzewania do chwili, kiedy w pomieszczeniu zacznie się odczuwać jego działanie, mierzy się w godzinach. Z kolei po wyłączeniu źródła ciepła podłoga jeszcze przez długi czas pozostanie ciepła co jest wielką zaletą.

Wodne ogrzewanie podłogowe wykonuje się najczęściej z rur z polietylenu sieciowanego (PE-X), polipropylenu (PP) lub polibutylenu (PB) albo wielowarstwowych (z tworzywa sztucznego i aluminium) lub miedzianych z płaszczem z tworzywa sztucznego. Trzeba je dobrze zamocować do podłoża, by nie wypłynęły na wierzch podczas układania wylewki. Należy także dbać o to, by pojedynczy obieg nie był dłuższy niż 150 m, w przeciwnym razie straty ciśnienia w przewodzie będą zbyt duże i pompa obiegowa sobie z nimi nie poradzi.

Temperatura wody będącej czynnikiem grzewczym obniża się wraz z odległością od kotła, natomiast cała podłoga powinna się rozgrzewać równomiernie. Dlatego rur nie układa się w dowolny sposób. Najpopularniejsze jest ułożenie w postaci wężownicy meandrowej lub pętlowej. Wężownica meandrowa nie zapewnia równomiernego rozkładu temperatury podłogi. A zatem powinna być ułożona w ten sposób, żeby jej początek znalazł się wzdłuż ściany o największych stratach ciepła. Aby uzyskać bardziej równomierny rozkład temperatury podłogi, układa się wężownicę pętlową, czyli z przewodu podwójnie złożonego. Zapewnia ona lepsze warunki ogrzewania, ale wymaga większej ilości rur i większego nakładu pracy.

Rozstaw rur wężownicy powinien wynosić 10-30 cm. Wówczas unika się powstawania na powierzchni podłogi miejsc cieplejszych i zimniejszych. Przy ścianach zewnętrznych, w tak zwanej strefie brzegowej, można zagęścić rozstaw wężownicy, aby uzyskać w tych miejscach wyższą temperaturę powierzchni podłogi. Korzystne jest zastosowanie osobnych obwodów grzewczych dla strefy brzegowej i dla reszty pomieszczenia. Odstęp rur od ścian zewnętrznych powinien być równy przynajmniej rozstawowi rur wężownicy, a w przypadku braku bocznej izolacji cieplnej nie mniejszy niż 0,5 m.

Po ułożeniu wszystkich pętli grzewczych instalację wodnego ogrzewania podłogowego poddaje się próbie ciśnieniowej, by mieć pewność, że jest szczelna.

Gdy wszystko jest w porządku, można przystąpić do wykonania płyty grzejnej, czyli warstwy podłogi, w której będą zatopione rury. Zwykle stosuje się do tego jastrych cementowy lub anhydrytowy przygotowywany z gotowych mieszanek. Ten ostatni jest zdecydowanie lepszy do ogrzewania podłogowego, gdyż lepiej przewodzi ciepło. Anhydryt jest mieszanką płynną, samopoziomującą, po wytepowaniu, czyli usunięciu z niej pęcherzyków powietrza staje się jednorodną masą. Grubość tej wylewki to około 5cm, natomiast cementowy minimum 7cm.

Anhydryt jest dodatkowo bardziej wytrzymały na ściskanie, nie wymaga regorystycznego dylatowania.

W CZYM MOGĘ POMÓC

Skontaktuj się z namiNasz doradca
Bogumił Wosz
tel.: 509 711 046
e-mail: 
biuro@izocraft.com

Zapytanie ofertowe

Pomożemy Państwu szybko wycenić projekt. Zachęcamy do skorzystania z naszego formularza i prosimy o podanie jak największej liczby szczegółów dotyczących Państwa projektu.

W tym celu prosimy o przejście do formularza kontaktowego.